Ωχ....μας πιασανε...

Υποτίθεται ότι αυτό εδω είναι ένα εντελώς προσωπικό ημερολόγιο...όπου θα μπορώ να γράφω μόνο τα δικά μου...προσπαθώντας να ισοφαρίσω την έλλειψη γραψίματος αφού δε υπάρχει πια ο χρόνος....και η τρελλή διάθεση των προηγούμενων βιβλίων...
Όμως το σχόλιο που μόλις ανακάλυψα με οδηγεί σε άλλες διαστάσεις. Ένας ανγνώστης υπάρχει εδω...στο υποτίθεται "κρυμμένο" προσωπικό θέμα....
Ωχ, φαίνεται ουδέν κρυπτό υπό τον ήλιον...
Εντάξει, συνεχίζουμε αν και μάλλον σε άλλο τόνο...εκείνο της εσωτερικής ανάγκης, της αναζήτησης της μοναδικής που βγαίνει τόσο εύκολα κάποιες φορές από μέσα μου...
Ίσως να ειναι η στιγμή και της δημιουργίας κάτι νέου...κάτι απο αυτά που περιφέρονται μέσα στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό.
Αγαπητέ μου αναγνώστη, σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια..το όμορφο που είδες που αναφέρεται;;
Μια ώθηση με κάνει να θέλω να γράψω....αν υπάρχουν αναγνώστες υπάρχει και συγγραφέας...εξάλλου αυτός δεν είναι και ο λογος που έχω σταματήσει να γράφω έτσι δεν είναι;;;
Η άνοιξη είναι εδω...με τα πάνω της με τα κάτω της...οπως και η ζωή μας, που αγωνίζεται να βρίσκει τις στιγμές της ευτυχίας..του έρωτα όπως η κάθε ψυχή τον λαχταράει...της μοναδικής εφηβείας που φεύγει εύκολα...και έρχεται με την πρώτη ευκαιρία.
Ο κόσμος μπορεί να είναι σκληρός...και να απογοητεύει τόσο εύκολα...
Μα καλά, ακόμη δεν έχεις συνηθίσει τις απογοητεύσεις;; τι περιμένεις;; να μην υπάρχουν να σταματήσει η θάλασσα να έχει κύματα, το βουνό τις χαράδρες του, ο δρόμος τις στροφές του;;
Πόσο εύκολο είναι να νιώσεις τον πύργο σου να γκρεμίζεται...σε τραπουλόχαρτα πόνου, δεσμίδες δακρύων, ακόμη και οταν αυτές μένουν κρυμμένες στα θησαυφυλάκια της τραπεζας των χρόνων που μεσολαβούν από την πονεμένη εφηβεία...
Και πόσο δύσκολο να επιστρέψεις στην θετική σου ενέργεια, να το μεταλλάξεις σε θετική ενέργεια όλο αυτό, το μάυρο της άρνησης, της τρύπας στο νερό που μόλις έγινε...ή που αισθάνεσαι ότι έγινε...
Τα καλύτερα έρχονται....???έτσι δεν είναι????

λίγες σκέψεις...

Τις τελευταίες μέρες, νιώθω και πάλι σαν το παλιό καλό καιρό...τότε που ηθελα να γράφω και να εκφράζομαι...νιώθω λίγο ερωτικά, περισσότερο από συνήθως...άρα πολύ ερωτικά..είναι και αυτή η άνοιξη που έρχεται...δειλά δειλά κάνει τα βήματα της...σε έα πεδίο συννεφιάς, μουντάδας, ζέστης όμως....με την ώρα που άλλαξε, και την καρδιά μου α χτυπάει δυνατά, σε ήχους που τους είχα ξεχάσει..Με κανένα συγκεκριμένο λόγο όμως.
Πέρσι τέτοια μέρα ετοιμαζόμουν για την Νέα Υόρκη. Για το όνειρο μιας ζωής που έγινε πραγματικότητα. 30 Χρόνια όνειρο, βρήκε την φωλιά του να απαγγιάσει, να γλυτώσει τον πόνο της ανυπαρξίας της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.
Και εκεί, στην γέφυρα του Μπρούκλυν, έζησε, τραγούδησε, πόνεσε και λυτρώθηκε μαζί...στην ατελείωτη εκείνη ηρεμία της ψυχής που ολοκλήρωσε την πορεία της μέσα σε αυτό το όνειρο. Μας εφηβείας επώδυνης, πονεμένης, ματωμένης, με ένα μέλλον νεανικό το ίδιο πονεμένο και μοναχικό.
κι όμως, για όλα υπάρχει η λύτρωση. Η Ανάσταση. Η βόλτα στην γέφυρα του Μπρούκλυν, στην γέφυρα των ονείρων, που γεφύρωσε τελικά την ζωή μου, το παρελθόν και το παρόν, με το μέλλον πιο φωτεινό και αισιόδοξο...αφού όλα μπορούν να γίνουν σ αυτή τη ζωή. Αρκεί να το θέλεις να το περιμένεις...επανέρχομαι.....

Ο αγώνας συνεχίζεται....

ακόμη και αν η σημερινή δεν ήταν η καλύτερη μέρα, συνεχίζω με δύναμη.
Η ζυγαριά έχει δείξει και 83.600 αν και σήμερα ήταν λίγο πάνω από τα 84.
Όμως συνεχίζω, το παλεύω, καταφέρνω πολλές φορές να μην σκέφτομαι φαγητό, πράγμα που είναι πολύ σημαντικό για την προσπάθεια...

Είμαι στα 84.300....καλο το βρίσκω...η προσπάθεια συνεχίζεται....

Welldone!!!

Επιτέλους, κάτι λειτουργεί!!!!
Στα 83,5 η ζυγαριά, μετά από αρκετό καιρό...κάτι γίνεται, έχω χαλαρώσει....αρκετά καλά θα έλεγα..........χαίρομαι, αλλά μένω και επιφυλακτική!!!!!!!!έχουν ξανασυμβεί αυτά και μετά πάλι χάλασε....και πρέπει να γίνει αυτή τη φορά, πρέπει να πέσει η ζυγαριά, πρέπει να την νικήσω...και να αποκτήσω και πάλι την αυτοπεποίθησή μου, την δύναμη μου, την θυληκότητά μου που τωρα είναι κάτω α΄πό το μηδέν!!!!!Welldone baby!!!!!!

Πάλι στα άσχημα....κουραγιο...

Και πάλι εδω....και πάλι στα 85....δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που γίνεται...ή καλύτερα αυτόπου ΔΕΝ γίνεται.....δεν ξερω γιατί, δεν καταλαβαίνω γιατί...........
τουλάχιστον έσωσα τα χριστούγεννα, είχα χάσει εκείνα τα 2 κιλά...και τώρα είμαστε πάλι εδω.....από την αρ΄χη...το θέμα είναι ότι τα κιλα είναι αυτά, τελικά...δεν είναι ψέυτικα, είναι αληθινά, και είναι όλα δικά μου...κουράγιο....ξαναξεκινάμε...έρχεται καρναβάλι.....πρέπει να δοκιμάσω να χάσω βάρος.....είναι ανεπίτρεπτο αυτό που συμβάινει, με βαραίνουν τόσο πολυ!!!!

Πάω καλά...προσπαθώ και τα καταφε΄ρνω....το πρώτο δείγμα είναι το ένα κιλό κάτω, δείχνοντας τη ζυγαριά 84.300!!!!! Μόλις δυο μέρες έφτασαν για να επανέλθω στα γνωστά, όχι και πάλι αποδεκτά, νούμερα.
Ο θερμιδομετρητής ΄που ανέβασα είναι πολύ χρήσιμος, η ψυχολογία μου είναι καλύτερη απο εκείνη την προηγούμενης κυριακής...
Καποτε ανρωτιέμαι γιατί αφήνω αυτό το π΄ρογραμμα διατροφής, που ταυτόχρονα λογαριάζεται και ως όρια στην ζωή μου...είναι σαν να βάζω πειθαρχία και σε μένα και στους α΄λλους, και σε όλα...
είναι πολύ σημαντικό να το αντιμετωπίζω και έτσι γιατί πραγματικά μου δίνει δύναμη να μπορώ να καθορίσω πράγματα γύρω μου...
βέβαια το βράδυ είναι πιο δύσκολο, πρέπει να αντιστέκομαι περισσότερο...
όμως είναι τόσο όμορφο να τα καταφε΄ρνω, το ξέρω ότι μπορώ να το κάνω...αλλά κάτι εκεί με΄σα με εμποδίζει όταν δεν συμβαίνει, όταν παρασύρομαι, και αφήνομαι...και δεν με βοηθάω...ίσως νιώθω ότι δεν μου αξίζεινα με βοηθάω..αλλά είναι λάθος αυτό και το ξε΄ρω. Ταυτόχρονα, έχω καταλάβει αυτες τις με΄ρες, το γεγονός ότι αυτή η μοναξιά που βιώνω αυτο τον καιρό, και εννοώ και την κοινωνική μοναξιά, της μη εργασίας μου, το ότι δεν βρίσκομαι σε παρέες συναδέλφων να μιλήσω να συζητήσω κλπ. είναι κομμάτι απο εκεινο που τρέχει μέσα μου....και αλλάζει, το ξέρω....το κατανοώ, το περιμένω...κα΄τι αλλάζει εκεί βαθιά, δεν ξέρω τι είναι αλλά αλλάζει...και μαζί με αυτό θα αλάξω και εγω...ΚΑΙ σε εμφάνιση!!!!Προσπαθώ ,και τα καταφε΄ρνω!!!!