Υποτίθεται ότι αυτό εδω είναι ένα εντελώς προσωπικό ημερολόγιο...όπου θα μπορώ να γράφω μόνο τα δικά μου...προσπαθώντας να ισοφαρίσω την έλλειψη γραψίματος αφού δε υπάρχει πια ο χρόνος....και η τρελλή διάθεση των προηγούμενων βιβλίων...
Όμως το σχόλιο που μόλις ανακάλυψα με οδηγεί σε άλλες διαστάσεις. Ένας ανγνώστης υπάρχει εδω...στο υποτίθεται "κρυμμένο" προσωπικό θέμα....
Ωχ, φαίνεται ουδέν κρυπτό υπό τον ήλιον...
Εντάξει, συνεχίζουμε αν και μάλλον σε άλλο τόνο...εκείνο της εσωτερικής ανάγκης, της αναζήτησης της μοναδικής που βγαίνει τόσο εύκολα κάποιες φορές από μέσα μου...
Ίσως να ειναι η στιγμή και της δημιουργίας κάτι νέου...κάτι απο αυτά που περιφέρονται μέσα στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό.
Αγαπητέ μου αναγνώστη, σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια..το όμορφο που είδες που αναφέρεται;;
Μια ώθηση με κάνει να θέλω να γράψω....αν υπάρχουν αναγνώστες υπάρχει και συγγραφέας...εξάλλου αυτός δεν είναι και ο λογος που έχω σταματήσει να γράφω έτσι δεν είναι;;;
Η άνοιξη είναι εδω...με τα πάνω της με τα κάτω της...οπως και η ζωή μας, που αγωνίζεται να βρίσκει τις στιγμές της ευτυχίας..του έρωτα όπως η κάθε ψυχή τον λαχταράει...της μοναδικής εφηβείας που φεύγει εύκολα...και έρχεται με την πρώτη ευκαιρία.
Ο κόσμος μπορεί να είναι σκληρός...και να απογοητεύει τόσο εύκολα...
Μα καλά, ακόμη δεν έχεις συνηθίσει τις απογοητεύσεις;; τι περιμένεις;; να μην υπάρχουν να σταματήσει η θάλασσα να έχει κύματα, το βουνό τις χαράδρες του, ο δρόμος τις στροφές του;;
Πόσο εύκολο είναι να νιώσεις τον πύργο σου να γκρεμίζεται...σε τραπουλόχαρτα πόνου, δεσμίδες δακρύων, ακόμη και οταν αυτές μένουν κρυμμένες στα θησαυφυλάκια της τραπεζας των χρόνων που μεσολαβούν από την πονεμένη εφηβεία...
Και πόσο δύσκολο να επιστρέψεις στην θετική σου ενέργεια, να το μεταλλάξεις σε θετική ενέργεια όλο αυτό, το μάυρο της άρνησης, της τρύπας στο νερό που μόλις έγινε...ή που αισθάνεσαι ότι έγινε...
Τα καλύτερα έρχονται....???έτσι δεν είναι????
