λίγες σκέψεις...

Τις τελευταίες μέρες, νιώθω και πάλι σαν το παλιό καλό καιρό...τότε που ηθελα να γράφω και να εκφράζομαι...νιώθω λίγο ερωτικά, περισσότερο από συνήθως...άρα πολύ ερωτικά..είναι και αυτή η άνοιξη που έρχεται...δειλά δειλά κάνει τα βήματα της...σε έα πεδίο συννεφιάς, μουντάδας, ζέστης όμως....με την ώρα που άλλαξε, και την καρδιά μου α χτυπάει δυνατά, σε ήχους που τους είχα ξεχάσει..Με κανένα συγκεκριμένο λόγο όμως.
Πέρσι τέτοια μέρα ετοιμαζόμουν για την Νέα Υόρκη. Για το όνειρο μιας ζωής που έγινε πραγματικότητα. 30 Χρόνια όνειρο, βρήκε την φωλιά του να απαγγιάσει, να γλυτώσει τον πόνο της ανυπαρξίας της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.
Και εκεί, στην γέφυρα του Μπρούκλυν, έζησε, τραγούδησε, πόνεσε και λυτρώθηκε μαζί...στην ατελείωτη εκείνη ηρεμία της ψυχής που ολοκλήρωσε την πορεία της μέσα σε αυτό το όνειρο. Μας εφηβείας επώδυνης, πονεμένης, ματωμένης, με ένα μέλλον νεανικό το ίδιο πονεμένο και μοναχικό.
κι όμως, για όλα υπάρχει η λύτρωση. Η Ανάσταση. Η βόλτα στην γέφυρα του Μπρούκλυν, στην γέφυρα των ονείρων, που γεφύρωσε τελικά την ζωή μου, το παρελθόν και το παρόν, με το μέλλον πιο φωτεινό και αισιόδοξο...αφού όλα μπορούν να γίνουν σ αυτή τη ζωή. Αρκεί να το θέλεις να το περιμένεις...επανέρχομαι.....